1.3 Niedowiara przyjaciół boli bardziej niż największy cios.

Dzisiaj jakoś od samego rana wiedziałam że nie będzie to udany dzień. Od czasu zerwania z Jackiem miałam wszystkiego dość , świat wydawał mi się szary i do niczego nie potrzebny. Weszłam na komende i wydawało mi się że wszyscy jakoś tak dziwnie się na mnie patrzą. Weszłam do pokoju , a tam stali z kamiennymi twarzami Emilka, Mikołaj, Krzysiek i paru innych policjantów patrzyli na mnie jakbym kogoś prubowała zabić. Oczywiście spytałam się ich o co im chodzi ...
- Hej, czy coś się stało ?
- Tak, chodzi o to że chcesz zabić dziecko twoje i Jacka.
Zamurowało mnie. Ostatnio bardzo schudłam i miałam lekką niedowage. ( Około 10 - 9 kilo niedowagi i tyle ).
- Co? Ale... ale.. ja niewiem o co wam chodzi. Nie jestem w żadnej ciąży! Powiedzcie że to żart.
Zapytałam z nadzieją , ale oczywiście myliłam się.
- Nie, powiedz nie chcesz tego dziecka? Wiesz, możemy ci pomuż, ale nie możesz zabić swojego dziecka!
Zapytał Mikołaj. A mnie zaraz chyba coś trafi!
- Traktujecie mnie jak nastolatkę która wpadła w gimnazjum!
Po raz pierwszy krzyczałam na Mikołaja , było to dziwne uczucie.
- A tak w ogule to kto wam coś tak gupiego powiedział?
- Beata
Zamurowało mnie ta wredna su*ka chce mi zniszczyć relacje z przyjaciółmi, czy co?
- Jak to, przecież  ty jej nienawidziłeś, to skąd jej nagle wierzysz?
- Bo pokazała mi zdjęcia USG z twoim imieniem i nazwiskiem oraz dopiskiem lekarza " ciąża zagrożona "
I właśnie w tym momencie szlag mie trafił.
- To jest podruba, ja wiem czy jestem w ciąży czy nie lepiej niż Beata !!!
I znowu się wydarłam, ale teraz to nie robiło już na mnie wrażenia. Naszczęście przyszedł komendant ( oczywiście to szczęście na odwrót ). Patrol minoł w milczeniu. Byłam obrażona na całą komende a głównie na Beatę. Po pracy wiedziałam że nie ominie mnie rozmowa z ojcem ale tak ostrych słów się nie spowiedziewałam.
- Cześć tato, po pracy chciałeś ze mną rozmawiać, o co chodzi ?
- Siadaj prosze.
- Co się stało?
Powtórzyłam pytanie.
- Kto jest ojcem twojego dziecka?
Zapytał ojciec. Mnie zamurowało nikt mi nie wierzył że nie jestem w ciąży nawet mój ojciec.
- Tato a nie jestem w ciąży.
Odpowiedziałam jeszcze spokojna.
- Wiem że jesteś, a na dodatek chcesz zabić  mojego wnuka jakąś niedowagą co się z tobą dzieje?
Nie miałam już sił i tak nikt mi nie uwierzy i tak ale postanowiłam sprubować jeszcze raz.
- Tato ja nie jestem w ciąży, uwierz mi na słowo..
- A może ty po prostu nie wiesz kto jest ojcem twojego dziecka bo puszczasz się na prawo i lewo. Kto wie może ojcem tego dziecka jest Nowak czy Białach?!
Te słowa mnie strasznie zabolały, aż się rozpłakałam. Ojciec załwarzył że przegioł.
- Aha rozumiem, uwarzasz że jestem dziw*ą która puszcza się na prawo i lewo.
Powiedziałam przez łzy.
- Curuś przepraszam, ja nie chciałem.
- Nie, ty niemasz już córki
Wykrzyczałam mu w twarz i wyszłam. Za puźno zorientował się że przegioł.
Żeby troche się uspokoić postanowiłam iść na cmentarz do mamy i brata, dopiero puźniej poszłam do domu. Po drodze zadzwoniła do mnie Emilka żeby zapytać jak się czuje, powiedziałam jej że kiepsko. Bo co miałam powiedzieć? Znowu nic nie mogłam zjeść, a tym doprowadzałam się do tragedi zdrowotnej. Więc postanowiłam się nie zmuszać i pujść spać.

_____________________________________________________________

Nareszcie skończyłam, najdłuższe moje opowiadanie mam nadzieje że się podobało. Piszcie w komentarzach. Emilka :)